Nieuwbrief april 2017

 

Een lange adem hebben..

Soms gebeurd er ogenschijnlijk niets. Afgelopen maand is zo een maand geweest waarin er voor mijn gevoel weinig voortuitgang is geboekt. Een maand die veel energie heeft gekost en waar de resutaten (nog) onzichtbaar zijn. Een maand met frustrerende momenten waarin je dreigt je geduld te verliezen. Maar, om in de sfeer van koningsdag te blijven, de Koning is aan het werk. We mogen erop vertrouwen dat Zijn werk vruchten zal brengen. Die wetenschap zorgt ervoor dat we volhouden aan hetgeen we begonnen zijn!

Iedere week spreek ik af met Daniël. Daniël is begonnen met de verkoop van beddegoed. We spreken af dat hij met het startkapitaal wat hij namens The Pearls of Africa heeft mogen ontvangen naar Kampala afreist om de inkoop te doen. Alhoewel hij graag wilde dat ik met hem meeging heb ik hem ervan kunnen overtuigen dat hij beter alleen kan gaan. Bij het zien van een ‘muzungu’ (blank iemand) schiet de inkoopprijs direct omhoog. Het is misschien niet leuk om over jezelf te zeggen, maar het ontbreken van mijn aanwezigheid is hier pure winst! De maandag na zijn retourtje Kampala spreek ik met hem af om te kijken hoe de verkoop gaat. Ook help ik hem met een simpele boekhouding bij te houden. Want alhoewel Daniël een pientere man is, heeft hij hier geen kaas van gegeten. Ik ga zitten en ben benieuwd naar de start van zijn business. Al snel blijkt dat hij nog helemaal niet begonnen is omdat het beddegoed wat hij wilde hebben niet voorradig was. Onaannemelijk voor een groothandel maar ik geef hem het voordeel van de twijfel. Ik vraag hem wat er is afgesproken met de groothandel. Wordt hij gebeld als het beddegoed voorradig is, of gaat hij volgende week nog eens informeren in Kampala? Wat hij daarop antwoordde zag ik niet aankomen. Daniël verteld doodleuk dat hij het geld vast heeft achter gelaten bij de groothandel en dat ze afgesproken hebben het beddegoed op te sturen zodra het er is. Wat!? Meteen draaien alle alarmbellen en sirenes in mijn lijf op volle toeren. Ik probeer me in te houden, maar van binnen kook ik. Hoe kun je dat nou doen?! Wie zegt jou dat deze mensen integer zijn? Wie zegt jou dat ze het beste met je voor hebben en het geld niet zelf zullen opeten? Als er iets is wat we de afgelopen jaren in Oeganda geleerd hebben, is het wel dat je nooit betaald voordat je iets hebt ontvangen. Daniël is ervan overtuigd dat deze mensen anders zijn maar zijn betoog overtuigd mij allerminst. God zij dank had ik ongelijk, er bestaan dus toch eerlijke zakenmensen in Oeganda. Een aantal dagen later belt hij me op en vertelt hij dat hij begonnen is met de verkoop in de straten van Jinja en de omliggende dorpen. De volgende maandag spreken we weer af. Trots laat hij het geld zien wat hij verdiend heeft met de verkoop van 4 paar beddegoed. In 2 dagen tijd is dit een veelbelovende start. De volgende 2 maandagen is hij niet thuis op de afgesproken tijd dat we elkaar zouden ontmoeten voor de coaching. Vorige week maandag trof ik Daniël opnieuw niet aan bij zijn huisje. Afspraken maken in Oeganda blijft een moeilijk verhaal. Dan kom ik hem toevallig tegen op mijn weg terug naar huis. Ik zet mijn boda uit en doe mijn helm af. Na de standaard woordenwisseling (hello, how are you and well done) vraag ik hem hoe de verkoop gaat. De veelbelovende start heeft helaas geen vervolg gekregen en in ruim 2 weken tijd heeft hij slechts 1 paar beddegoed verkocht. Het is ook geen gemakkelijke markt momenteel. Mensen zijn al blij als ze aan het eind van de dag iets te eten hebben en nemen de koude nachten voor lief. Maar Daniël, die duidelijk meer geduld heeft dan ik, is positief en is ervan overtuigd dat hij de doelstelling die we samen hebben gemaakt zal gaan halen. Het enige wat ik voor hem kan doen is bidden en hem zo goed mogelijk bijstaan in onze wekelijkse ontmoetingen. Eén ding hebben Daniël en ik in ieder geval wel gemeen. We vertrouwen op onze Koning!

Ik hoopte deze nieuwsbrief ook te kunnen gebruiken om u op de hoogte te kunnen stellen van de revalidatie van Michael. Maar ook in deze situatie wordt mijn geduld (en nog meer die van Michael) enorm op de proef gesteld. Dokter Charles is één van de weinige doktoren die ervaring heeft met Michael zijn complicaties. Dat maakt dokter Charles een gewild en dus druk man. Ik heb meerdere keren geprobeerd een afspraak met hem te maken. Toen ik die afspraak dan eindelijk had, kwam hij niet opdagen. Gelukkig hebben de mensen hier veel geduld. Iets waarin ík duidelijk nog stappen in kan maken!

Vervolgens had ik u willen berichten over de vordering van de bouw van een huis. Het huis dat moet gaan voorzien als noodopvang voor mensen die om welke reden dan ook op straat komen te staan. Ja, we hebben een gesprek gehad met de leider van het dorp Makenke, meneer Okello. Ja, hij is erg enthousiast over de plannen en bereid op elk gebied mee te werken. Ja, ook de oma waar Iris en Rosalie een huisje voor hebben gebouwd, en op wiens land het huis zou moeten komen is meer dan bereid mee te willen werken. Klinkt mooi zie ik u denken, wat is nu eigenlijk je probleem? De problemen kunnen gaan ontstaan wanneer de eigenaar van het land, in dit geval oma, komt te overlijden. De familie kan op dat moment de eigendommen opeisen. Het toekomstige huis zou in dat geval dan ook in handen van de familie kunnen komen. Het risico is vervolgens dat het huis zijn bestemming (de noodopvang) zou kunnen verliezen. Om dit te kunnen voorkomen moeten er goede overeenkomsten gemaakt worden, getekend door alle partijen. En u raadt het al, dat kost tijd in Oeganda!

Tenslotte hadden we u graag willen vertellen over de nieuwe Youth Alpha training die we aan het doen zijn na onze geslaagde pilot. Helaas moet ik u ook hier teleurstellen. De onderhandeling met het management van de school, die overigens heel enthousiast is, over het tijdstip van de training is nog in volle gang. De school heeft ons toegezegd de training te mogen starten wanneer de volgende termijn (begin juni) begint. Voor wat het waard is...

Onze dochter Noa is afgelopen maand met haar klasgenootjes een dag naar een lokale school geweest. Hier heeft ze een hele waardevolle dag gehad. Waardevol voor de kinderen op de lokale school en waardevol voor haarzelf. Samen met haar klasgenootjes heeft ze de leraren geholpen met het geven ven engelse les. Het is prachtig om te zien (ja u leest het goed) wat er gebeurd als 2 culturen bij elkaar samen komen. Als vader maakt het mij natuurlijk ontzettend trots om te zien dat je dochter van 9 jaar zich inzet en zo ook haar aandeel levert in het werk wat we hier mogen doen.

Tijd is een relatief begrip. Ja, het is frustrerend als dingen lang duren. Ja, het is frustrerend als dingen niet gaan zoals je zou willen dat ze gaan en ja het is frustrerend als je jezelf vol energie wilt inzetten voor de mensen en de omstandigheden laten dat niet toe. Maar onze Koning gaat door. Hij werkt door aan Zijn koninkrijk. Daar mogen we van overtuigd zijn. Als je dat tot je door laat dringen wordt het hebben van geduld opeens ‘a piece of cake’.

Liefs familie Kwint.

 

Noa helpt de leerlingen met het vak engels.
én ook met het vak rekenen.
Tag: 
nieuws

Reacties

Lieve Remco en Joanne.
Weer een eerlijk verhaal over jullie werk en de frustraties die daaruit voort kunnen vloeien. Moeilijk hè, als je zo je best doet en je voor de volle honderd procent inzet om dan te ervaren dat het niet altijd gaat zoals je het zelf zou willen dat het gaan moet. En zeker voor de mensen waar je je zo voor inzet. Soms kunnen dingen zelfs heel anders gaan zoals je het zelf had bedacht maar goed om te weten dat de Grote Koning nog altijd de touwtjes in Handen heeft en dat jullie dit ook al heel vaak mochten zien. Daar kunnen jullie en natuurlijk ook wij ons aan vast houden. En die lieve oma overleden, wat erg voor haar vijf? kleinkinderen waar ze de zorg voor had. En ik ben met jullie ook trots op jullie fantastische dochter, mijn kleindochter en natuurlijk ook op onze Finn. Veel sterkte, geduld, liefde en wijsheid gewenst van jullie mama.

Even een rectificatie wat betreft mijn reactie op jullie nieuwsbrief waarin ik schreef dat oma overleden was. Gelukkig heb ik het verkeerd gelezen, te vlug misschien en daarom een verkeerde conclusie getrokken. Gelukkig dat de oma nog springlevend is!!Sorry voor mijn vergissing..
Liefs mama Trudy

Ja Remco
Hoe kan het zijn dat ik Uganda boeiend vind en graag de mensen ontmoet terwijl ik dat geduld ook helemaal niet heb.
Ten dele krijg je het door in Uganda te wonen, zoals jullie. Knap zoals je er dan toch mee omgaat.
De eerlijkheid van de mensen ben ik ook wel eens tegen gekomen door geld te sturen naar het verkeerde adres in Uganda. Heel jammer.
Echt maanden later kreeg ik plots een bericht van Joyce dat ze geld gekregen had wat van mij kwam. Een Ugandese dame had een heuse speurtocht opgezet om te achterhalen voor wie het geld bestemd was. En aangekomen. Joyce was zelf ook helemaal verbaasd dat dit bestond.

Na je vorige nieuwsbrief had ik geschreven maar door de foute captcha verloren gegaan.
Ik had iets willen vertellen over de grote droogte die jullie en ook ik was tegengekomen en waar ik van onder de indruk was hoe mensen dan proberen te overleven.
Nu krijg ik veel mooie berichten binnen dat er volop regen valt en er veel gezaaid en geplant wordt. Tekenen van hoop van de Koning die met hen en jullie is.
Alle goeds, Ans

Lieve Remco en Joanne,
Nu je het toch over de grote Koning hebt, die heeft eens een gelijkenis uitgesproken over de groei van het Koninkrijk Gods (Marcus 4 v.a.vs. 26). Daar geeft Hij een lesje in geduld aan ons allemaal. Want o, hoe herkenbaar is je verhaal. In die gelijkenis spreekt Jezus over de boer die zaad in de aarde strooit en elke dag gaat slapen en weer opstaat, en dat het zaad opkomt en groeit, zonder dat hij weet hoe. De grond brengt vanzelf de vruchten voort. Het helpt niet als de boer in de grond wil peuteren om te zien of er al een vers groen plantje uit het zaad ontkiemt. Hij zou het kapot krabbelen. Hij moet geduld hebben om het zaad te laten rijpen en tot ontkieming te laten komen. Zo mag je vertrouwen hebben dat het zaad dat jullie uitstrooien in Uganda, eenmaal in veelvoud zal opkomen. Slaap daar maar rustig op. De Koning waakt over Zijn Woord en gaat het ook doen. Ook in het alledaagse praktische waar jullie mee geconfronteerd worden daar.
Hoed moed!
Veel liefs en een dikke knuffel voor jullie dappere Noa en Finn.
Tante Fia

Hey Remco, Joanne, Noa en Finn!

Ik kan mij voorstellen hoe moeilijk het is om tegen dit soort situaties aan te lopen... Hoop is het enige waar je je daar aan vast kunt houden terwijl anderzijds de hoop continue wordt beschadigd. Een lange adem bestaat alleen met een lange termijn visie, met de hoop dat je het einddoel gaat bereiken en de vastberadenheid dat je het echt wilt. Soms vergeten we door het vooruitkijken naar het einddoel, om te kijken naar wat we allemaal al hebben bereikt. Vergeet niet dat ondanks alle moeilijkheden jullie horde na horde hebben overwonnen, mensen geholpen, behandeld met medicatie en kunnen voorzien van geneeskundige behandelingen, voorzien van vitale informatie en in uitzichtloze situaties liefde gegeven. Ondanks alle moeilijkheden hebben jullie een groot project van de grond getrokken, helpen jullie met het bouwen van een huis voor straatkinderen (en daarvoor is iedereen op één lijn, een unicum opzich) en hebben jullie voor enorm veel mensen veel betekend in hun leven. Hoewel het misschien niet altijd zichtbaar is, zorgen jullie voor 'turning points' in mensen hun leven, zowel daar als in Nederland met jullie verhalen. Het werk wat jullie doen reikt veel verder dan wat zichtbaar is, voor veel zijn jullie intussen een sprankje hoop geworden in alle duisternis rondom Jinja, en het is niet verkeerd daar af en toe op terug te kijken zodat je je toekomstvisie weer scherper in beeld krijgt.. Ik wens jullie alle geluk van de wereld en al het geduld dat nodig is om daar te komen. Kijk af en toe eens achterom zodat je weer weet waar je naartoe gaat. <3. Keep up the good work!

Lieve Remco en Joanne en de Kits
bedankt voor de nieuwsbrief
ja het valt allemaal niet mee soms , maar jullie weten er goed mee om te gaan .
ik heb hem met plezier gelezen , maar het is soms moeilijk .
maar reken op de grote God.
wij denken aan jullie en leven erg mee .
dikke knuffels allemaal
Papa Opa Schoonpa

Wat een boeiend verhaal om te lezen! Wat doen jullie veel projecten en weet je, als er al 1 project slaagt, is dat een groot gewin. Soms is het 3 stappen terug en 1 vooruit. Maar die stap vooruit, daar gaat het om.

Veel succes, geduld en doorzettingsvermogen! En tot snel.
Liefs, Anita