Nieuwsbrief maart 2017

Help slachtoffers hongersnood

Iedere ochtend wanneer ik wakker word, is één van de eerste dingen die ik doe de app van teletekst op mijn telefoon openen. Mijn mede teletekst verslaafden zullen de pagina’s herkennen, ik ga naar 101 (nieuws) en 801 (voetbal). Alleen in het weekend komt er een pagina bij nl. 818 (uitslagen eredivisie). Dus ook vanmorgen open ik de app en ga naar pagina 101. Ik zie dat de actie help slachtoffers hongersnood (giro 555) 30 miljoen euro heeft opgebracht. Bij het horen van de bedragen van de buurlanden die (helaas) fors lager liggen maakt het me trots dat ‘wij’ nederlanders ondanks alles altijd gulle gevers blijven. I’m proud to be a dutchie! Met het prachtige opgehaalde bedrag kunnen grote pleisters geplakt worden, en dat is geweldig. Maar zou het niet mooier zijn als we de put niet zouden te hoeven dempen wanneer het kalf verdronken is? Zou het niet mooier zijn om in de toekomst geen pleisters meer te hoeven plakken?

Hoewel Oeganda er relatief genadig vanaf komt, zijn er toch ook delen in Oeganda waar de droogte hard toeslaat bij families. En hoe frustrend is dan de wetenschap dat je een meer tot je beschikking hebt met een oppervlakte van bijna 70.000 km2 en een diepte van 81 meter? Het Victoriameer, het grootste meer van Afrika, is in oppervlakte net zo groot als heel Ierland! Het enige wat ontbreekt zijn de middelen om al dat water naar het land te brengen. Van de oegandese overheid hoeven we weinig te verwachten. Die besteden hun geld, net zoals de meeste afrikaanse landen, het liefst aan hun zelf. Hoe mooi zou het zijn als de samenwerkende hulp organisaties een grote actie op touw zouden zetten met de titel: ’Water naar land ipv water naar zee dragen!’ Met behulp van een goed irrigatie systeem zouden veel minder mensen honger hoeven te lijden.

Met ons bescheiden budget proberen ook wij de 50 families die we helpen voor te bereiden op toekomstige droogte. In tegenstelling tot meneer Trump geloof ik namelijk wel in global warming en vrees ik dat de onlangs mislukte oogst wel eens niet de laatste mislukte oogst zou kunnen zijn. Hoewel ook wij afgelopen maand pleisters hebben moeten plakken in de vorm van eten brengen, willen we de families steeds beter voorbereiden op de schaarste van voedsel. De meeste families hadden, hoe arm ook, in ieder geval de ‘zekerheid’ van voedsel wanneer ze op hun eigen stukje land groente en fruit plantten. Die zekerheid verdwijnt als, zoals in het afgelopen regenseizoen, de regen het laat afweten. De op leeftijd zijnde oma van Barbara en Sharon werkt iedere dag nog hard op het land van anderen om daarmee wat geld of eten te kunnen verdienen. Door de droogte en mislukte oogst heeft oma de afgelopen tijd steeds vaker nee moeten horen als antwoord op de vraag of ze bij iemand het land mocht bewerken. Op bezoek bij Barbara’s school kregen we te horen dat haar oma een maagzweer had opgelopen als oorzaak van een tekort aan voedsel. We besluiten haar thuis te gaan bezoeken. Gelukkig is oma ondanks alles altijd enthousiast en opgewekt, zo ook nu wanneer we aankomen. We verrassen haar met een pleister in de vorm van een volle tas bonen, een volle tas rijst en posho (maismeel). Oma verteld dat ze in de afgelopen nacht God heeft gesmeekt of Hij haar en haar kleinkinderen van eten kon voorzien. Wij op onze beurt vroegen God ons de weg te wijzen naar de plek waar we nodig waren. Opnieuw was het geen toeval dat we juist op die dag haar een bezoek zouden brengen. We geven haar naast het voedsel ook medicijnen tegen de maagzweer. Gelukzalig giet ze met haar ogen dicht de eerste dosis van het medicijn naar binnen. Ze geniet zichtbaar van de mango smaak die de fabrikant aan het drankje heeft toegevoed. Naast het gebrek aan eten krijgt oma te maken met nog een uitdaging. De aanleg van een nieuw treinspoor is er de oorzaak van dat zij en haar kinderen het huisje binnenkort moeten verlaten. Oma woont kosteloos in het huisje in ruil voor het bewaken van het land van de eigenaar. Omdat het huisje geen eigendom van oma is, krijgt ze ook geen compensatie van de opdrachtgever van de aanleg van het nieuwe treinspoor, de overheid. We drukken haar op het hart zich geen zorgen te maken over de uitzetting en zeggen haar een nieuwe woning toe waar ze met haar kinderen naar toe kan gaan. Al een tijdje lopen we met het plan rond om een noodopvang te bouwen voor mensen zoals oma, die tijdelijk op straat komen te staan. De wetenschap dat oma binnen 3 maanden op straat staat, dwingt ons vaart te maken met dit plan. We zullen dan ook binnenkort gaan beginnen met de bouw van de noodopvang. Het wachten is op een geschikte plek om te kunnen bouwen. Daarover gaan we binnenkort in gesprek met de local leader van het dorp Makenke.

Het is voor het eerst dat we eten hebben moeten brengen bij één van onze families omdat het gebrek aan eten levensbedreigend werd. Door de gezinnen zo goed mogelijk voor te bereiden op toekomstige droge periodes hopen we dat het ook meteen de laatste keer was dat we eten hebben gebracht. Zo zijn we afgelopen maand in gesprek met Daniël geweest. Daniël is de vader van 4 van onze sponsorkinderen. Hij is gehandicapt aan beide armen maar tijdens de gesprekken die we met hem hebben blijkt al gauw dat hij over een uitstekend stel hersens beschikt. Daniël is vanaf komend weekend zzp’er en start als straatverkoper met de verkoop van beddegoed. Als 1e doel hebben we afgesproken dat hij voor één van zijn kinderen het schoolgeld van de volgende termijn zou moeten kunnen betalen. Om dit doel te laten slagen besluiten we iedere maandag kort met elkaar te bespreken hoe de afgelopen week is gegaan. Intensieve coaching is nodig omdat de meeste oegandezen in ‘overlevingsstand’ staan. Het gevolg van het staan in deze stand is dat ze veel moeite hebben met vooruit te denken. Een valkuil kan dan zijn dat het verdiende geld direct weer wordt uitgegeven. We zijn vastbesloten het gestelde doel te halen en gaan vol goede moed aan de slag!

Met de vader van Joanne hebben we een bezoek gebracht aan de werkplaats waar onze vriend en nachtwaker Rogers de kneepjes van het vak van monteur leert. Hij brengt hier veel vrije tijd door na het behalen van zijn diploma. In een rondleiding laat hij trots zien wat hij allemaal doet. Naast zijn werk bij de garage volgt hij momenteel een korte cursus van 2 weken waarin hem geleerd word hoe hij zichzelf als medewerker zou moeten presenteren en wat de belangrijkste punten zijn tijdens een sollicitatie. Ook Rogers beschikt over een goed stel hersens en we zijn er daarom dan ook van overtuigd dat hij er wel komt!

Naast het bezoek van Joanne d’r vader hebben we ook bezoek gehad van Hendrina, een nichtje van mij. Zij kwam ons afgelopen maand opnieuw een week bezoeken. Vorig jaar, tijdens haar eerste bezoek samen met haar zus, besluit ze 3 jongeren te ondersteunen met het volgen van een opleiding. Maggie, één van de jongeren, heeft een opleiding catering afgerond en werkt nu tijdelijk op Samuka Island. We kennen het eiland van de Youth Alpha training. Het dagje uit van de training vond plaats op dit eiland. Dit was een mooie gelegenheid om nogmaals de boot te pakken naar het eiland om haar een bezoek te brengen. Samen met de andere 2 sponsorjongeren Norah en Rachael pakken we ’s morgens de boot en varen naar het eiland. Na een ruige tocht van een uur als gevolg van een fikse wind leggen we de boot aan bij het eiland. Het weerzien van Hendrina met haar sponsorjongeren was erg leuk om te zien. Het is gaaf om getuige te mogen zijn van 2 werelden die samenkomen om elkaar te helpen. Het is geen ver van je bed show als je besluit net zoals Hendrina je sponsorkind/jongere op te komen zoeken. Het persoonlijke contact maakt de betrokkenheid vele male groter! Bedankt Hendrina en Hanneke voor de zorg en de persoonlijke aandacht die jullie de meiden geven! Dankzij jullie hoeven we naar alle waarschijnlijkheid in de toekomst geen pleisters te plakken bij Maggie, Rachael en Norah. Dankzij jullie leren ze voor zichzelf te zorgen en daarmee ook voor hun toekomstige kinderen. Bedankt voor het doorbreken van de ketting van de armoede.

Mocht je ook gedoneerd hebben aan de landelijke actie giro 555 ontzettend bedankt! Het is nodig om pleisters te plakken in de landen waar mensen gebukt gaan onder hongersnood. Maar, mocht je het net als ik nou zat zijn om pleisters te plakken die er na een tijdje weer afvallen mag ik je dan vragen om na te denken over het persoonlijk sponsoren van één van onze kinderen/jongeren? Wanneer je besluit iemand te sponsoren, geef je hem of haar daarmee een kans in de toekomst. Je geeft ze een kans om te kunnen leven ipv overleven. Laten we er met zijn allen voor zorgen dat acties zoals die van afgelopen week in de toekomst overbodig worden omdat we mensen leren hoe ze hun figuurlijke boontjes moeten doppen. Wij gaan door met de 50 gezinnen van The Pearls of Africa. Vol goede moed gaan we ze uitrusten met dat wat ze nodig hebben om zichzelf van levensonderhoud te kunnen voorzien. Want wij geloven dat de aanval nog altijd de beste verdediging is!

Liefs,

Familie Kwint

 

De oma van Barbara & Sharon is blij met het eten en de medicijnen.
Daniël is er klaar voor!
Rogers vertelt enthousiast over zijn werkzaamheden.
Hendrina te midden van haar sponsor jongeren én die van haar zus Hanneke.
Tag: 
nieuws

Reacties

Lieve Remco en Joanne en natuurlijk Noa en Finn,
Wat fijn om jullie nieuwsbrief elke maand te lezen (en door te kunnen sturen) waarin we kunnen lezen hoe belangrijk het werk dat jullie doen is en ook zo nodig om resultaat te zien op de lange duur. Fijn dat jonge mensen als Hendrina en Hanneke ook bevlogen zijn door dit werk en hun steentje bij willen dragen. Goed om te zien op de foto's dat de jongelui zo goed met elkaar om gaan en het wederzijds zo fijn vinden om elkaar ze nu en dan te zien. En dan maakt het niets uit aan welke kant van de streep je staat. Fijn dat de jongeren op die manier gemotiveerd worden om zo samen te werken aan een leefbare wereld voor iedereen. Ook een goed initiatief om een opvanghuis te gaan realiseren voor mensen die door omstandigheden de pech hebben om dakloos dreigen te worden. Jullie zijn echt een voorbeeld van je Christen zijn in de praktijk brengen. Zo goed om dit als moeder te zien en te mogen beleven. Ik hou van jullie!
Liefs mama

Lieve Remco en Joanne,
Wat mooi om te lezen hoe jullie proberen het gat in de dijk te dichten. Je hebt helemaal gelijk: We moeten de mensen helpen om structureel hun problemen op te lossen. Hoewel ik denk dat waarschijnlijk ook in de toekomst altijd noodhulp nodig zal blijven. Ik geloof namelijk ook in het feit van de global warming. Wij (Westerlingen) hebben met elkaar het eco-systeem van moeder aarde behoorlijk verziekt.
Aan natuurrampen kunnen wij helaas niet zoveel veranderen. Maar we kunnen wel ons eigen steentje bijdragen door zelf een stapje terug te doen en afstappen van ons consumptiegedrag van meer, meer, meer.
Fijn om te lezen dat jullie de 'druppel' op de 'gloeiende plaat' willen zijn. En dat bedoel ik niet negatief. Integendeel. Want zonder die verkoelende druppel, zou het nog slechter zijn.
Ik zou ze hier in Nederland wel wakker willen schudden met jullie verhaal. Maar helaas is de boel niet zo gemakkelijk in beweging te krijgen. Soms loopt alles met de snelheid van een slak op een teerton - zoals een vriend van mij het weleens uitdrukt.
Voorlopig blijven we dus toch maar pleisters plakken. Gelukkig kunnen we dat nog wel.
Liefs en tot ziens.
Tante Fia