Nieuwsbrief mei 2017

 Ieder leven is ‘Worthy 2 Shine’

Op bevrijdingsdag krijg ik een telefoontje van Paul Okello, de plaatselijke leider van het dorp Makenke. Hij vertelt ons dat zijn 27 jarige dochter Agnes heel erg ziek is. Hij geeft aan dat ze al een aantal maanden worstelt met haar gezondheid. Als ik vraag waar ze aan lijdt, krijg ik niet echt een duidelijk antwoord. Er zou iets mis zijn met haar lever. Hoe precies wij in Nederland altijd voorgeschoteld krijgen van de dokter waar het ons aan scheelt, zo gebrekkig is de communicatie hier naar de patiënten toe. Omdat ik aan Paul’s stem hoor dat het serieus is, besluiten we naar de kliniek te gaan in Jinja waar we goede ervaringen mee hebben. Omdat ik andere plannen had voor die dag zet ik Joanne af bij de kliniek waar zij wacht op Paul en Agnes. Wanneer ze aankomen gaat Joanne samen met Agnes de spreekkamer in en overhandigt ze de documentatie die ze meegenomen heeft van het andere ziekenhuis. In een klap wordt door de arts alle onduidelijkheid weggenomen. Ze krijgt het nieuws wat niemand ooit hoopt te krijgen. Agnes lijdt al een tijdje aan de vreselijke ziekte kanker. De arts vervolgt haar betoog. Ze geeft aan dat de kanker in haar lever naar alle waarschijnlijkheid een uitzaaiing is van een andere getroffen plek. Gelaten hoort Agnes het nieuws aan. Ook Paul toont nauwelijks emoties bij het horen van het nieuws. De medische kennis is bij mensen vaak zo gering dat ook het woord kanker hen niet veel zegt. We besluiten haar naar een ziekenhuis in Kampala te sturen waar ze de meeste ervaring hebben met deze vreselijke ziekte. Het ziekenhuis daar kan vervolgens een plan voor behandeling maken. Een week later bezoek ik Paul opnieuw om te kijken hoe het met Agnes gaat. Ik stap hun kleine maar nette huisje binnen en tot mijn verbazing zie ik Agnes op een matras midden in de kamer liggen. Ik schrik als ik zie hoe slecht ze eruit ziet en hoe hard ze is achteruit gegaan in slechts een week tijd. Ik druk Paul op het hart dat hij vandaag nog met haar naar Kampala moet gaan. Hij belooft me dat hij de volgende dag zou gaan. Na bijna 4 jaar Oeganda begrijp ik sommige dingen nog steeds niet. Waar ik direct met gierende banden naar Kampala zou rijden, zegt Paul ogenschijnlijk koeltjes dat hij zich moet voorbereiden en morgen zal gaan. Ik weet uit ervaring dat discusieren geen zin heeft en leg me erbij neer. Na voor haar te hebben gebeden vertrek ik weer in de hoop dat hij echt naar Kampala gaat de volgende dag. De volgende dag bel ik hem op om te controleren of alles goed is gegaan. Wat ik dan hoor maakt me zo moedeloos en boos. Het ziekenhuis in Kampala heeft Paul en Agnes, die er inmiddels zo slecht aan toe is dat ze niet meer op eigen benen kan staan, terug gestuurd naar Jinja om een verwijzing te halen. Ik vraag Paul hoe lang het duurt voordat de verwijzing geregeld is. Paul zucht, tsja dit is Oeganda, het kan morgen zijn maar ook nog zomaar een paar dagen duren. Op maandag ga ik zoals gebruikelijk naar kisoboka om op financiëel gebied wat zaken te regelen. Bij aankomst hoor ik muziek uit grote boxen schallen. Ik kijk in de richting waar de muziek vandaan komt en in mijn gedachten denk ik, het zal toch niet? Wanneer ik in de richting kijk van het huisje waar Paul woont bevestigen mijn ogen wat mijn oren al hoorden. De muziek komt inderdaad uit de richting waar Paul’s huis staat. In de wetenschap dat muziek alleen wordt gespeeld bij een bruiloft of een begravenis bekruipt me een naar gevoel. Bij binnenkomst wordt dat gevoel helaas bevestigd. Waarschijnlijk hoefde het voor Agnes niet meer en heeft ze ervoor gekozen om niet langer meer bij ons te willen zijn en is ze vertrokken naar onze Vader waar ze met open armen zal zijn ontvangen. Paul verteld dat ze, na eindelijk de verwijzing te hebben gekregen, onderweg naar Kampala het leven heeft gelaten. Agnes, die geloofde in haar Redder, schijnt nu in de hemel waar ze voor altijd verlost is van de heftige pijn die ze had. Aan het eind van de ochtend wens ik Paul en zijn familie heel veel sterkte en vervolg met een somber gevoel mijn reis terug naar huis.

In ons dorp in Bukaya is een klein lokaal ‘restaurantje’ gevestigd met de naam mama Frank. Wanneer je in Oeganda kinderen krijgt, verandert je naam in mama gevolgd met de naam van je eerstgeboren kind. Joanne wordt heel vaak mama Noa genoemd. In dit restaurantje eten we wel eens een lokale maaltijd. Je kunt er ‘kikomando’ bestellen (soort naan brood met bonen saus) of rijst met bruine bonen. Mama Frank is in staat om van de lokale lunch een ware traktatie te maken. Afgelopen maand verteld ze ons dat haar zoontje (Frank) geboren is met een lamme arm omdat bij zijn geboorte een zenuw knel heeft gezeten en is afgestorven. Er is een operatie gepland door een gerenomeerde duitse arts om ervoor te zorgen dat de arm zijn funtie weer terug kan krijgen. Maar zoals bij bijna iedere Oegandees zit het na de mislukte oogst financieël tegen en is er niet genoeg geld om de al besproken operatie te kunnen betalen. Ik beloof haar dat het vast goedkomt en druk haar op het hart vertrouwen te houden. Een aantal weken gaan voorbij voordat ik haar daags voor de operatie vraag hoe het er nu financieel voor staat. Ze heeft het voor elkaar gekregen om een groot deel van de operatie te kunnen bekostigen. Ik ga naar huis en overleg met Joanne wat we voor haar kunnen betekenen. Samen besluiten we haar een deel van het resterende bedrag te schenken en een ander deel te lenen. De volgende ochtend, de dag van de operatie, bezoek ik haar in alle vroegte om te vragen of het financieel gelukt is en of ze met Frank naar Kampala kan vertrekken. Met een bedroefd gezicht geeft ze aan dat ze de operatie helaas uit moet stellen. Dan vertel ik haar dat wij het belangrijk vinden dat Frank, die nu hij 4 jaar is en beseft dat hij anders is dan anderen, wel vandaag geopereerd wordt aan zijn arm. Ik vertel haar dat we hebben besloten om haar te helpen. Vol verbazing en met tranen in haar ogen valt ze op haar knieën. Tegen beter weten in vraag ik haar om onmiddelijk weer op te staan. Ook dit cultuur dingetje (knielen) went na 4 jaar nog altijd niet. Nadat ze weer is opgestaan, bid ik met de familie voor een voorspoedige operatie. Inmiddels is Frank geopereerd. Binnenkort zullen we bij hem thuis op bezoek gaan om te kijken hoe het met hem gaat. Frank, ook jouw leven is het waard om te schijnen!

Dan kom ik met nieuws wat onszelf aangaat. Sommige weten het al maar velen van u waarschijnlijk niet. Na 5 jaar Oeganda (zomer 2018) is het hoogstwaarschijnlijk tijd voor een terugkeer naar Nederland. En hoewel het fijn is om weer dichtbij familie en vrienden te zijn, is het voor ons ook wel spannend. Hoe zal ons leven in Nederland er weer uit gaan zien? Waar gaan we wonen? Wat gaan we doen? Veel vragen waar we hopelijk komend jaar een antwoord op zullen krijgen. De belangrijkste reden voor ons besluit is de educatie van Noa. Een goede middelbare school is hier in Oeganda moeilijk te bereiken. Er zijn maar een gering aantal goede scholen, die op grote afstand van ons liggen en onbetaalbaar zijn. We zijn nu al bezig met de voorbereidingen om The Pearls of Africa netjes achter te laten zodat alle projecten tijdens onze afwezigheid gewoon door kunnen draaien. We hebben Rogers bereid gevonden om namens ons op te treden als wij weer in Nederland zijn. Om alles fatsoenlijk te kunnen regelen, zijn we momenteel bezig om ons ook in Oeganda als stichting te vestigen. Binnenkort zal de nieuwe stichting ‘Worthy 2 Shine’ als dochter gaan functioneren van The Pears of Africa. We hebben er het volste vertrouwen in dat Rogers met zijn bevlogenheid en zijn hart voor zijn eigen bevolking Worthy 2 Shine tot een succes zal maken! Graag roepen we u op om in gebed te gaan voor de stichting Worthy 2 Shine én voor onze persoonlijke toekomst buiten Oeganda.

De 1e activiteit van de stichting Worthy 2 Shine zal de aankoop zijn van een stuk grond. Onze trouwe volgers zullen ongetwijfeld gelezen hebben dat we plannen hebben gemaakt om een noodopvang te gaan bouwen voor mensen die plotseling op straat komen te staan. Om de nieuwsbrief niet te lang te maken wil ik u vragen om voor deze actie naar de website: https://www.geef.nl/actie/geef-mensen-weer-een-dak-boven-hun-hoofd te gaan. Draagt u dit idee ook een warm hart toe? Doneer dan en draag letterlijk uw steentje bij aan de bouw van de noodopvang!

Tot slot hebben we nieuws over een 3-tal afgestudeerde Pearls! Na eerder Eseza breekt ook een nieuwe toekomst aan voor Dolphine en Damali. Dit 3-tal is ruim een jaar geleden begonnen aan een beroepsopleiding. Eseza als kleermaakster en de andere 2 dames als kapster. Eseza is eerder naar haar geboorte dorp terug gekeerd met een diploma op zak. Met haar geleerde vaardigheden kan ze nu kleding maken én verkopen om zo zichzelf van een inkomen te kunnen voorzien. Afgelopen maand hebben we ook Damali weer herenigt met haar familie. Zij is naar huis gekeerd met een diploma voor kapster. Het diploma stelt haar in staat om een baan te zoeken in een van de vele salons óf om een eigen zaakje op te starten. Dolphine heeft tijdens haar stage bewezen een goede kracht te zijn als kapster en is na haar stage direct aangenomen om als assistent lerares aan de slag te gaan om zo andere leerlingen het vak te kunnen leren. De 3 jonge dames hebben nu de middelen in handen om wat van hun leven te kunnen maken. We wensen hen veel succes toe en zullen natuurlijk in contact blijven om u te kunnen informeren hoe het hen in de toekomst vergaat. Lieve Dolphine, Damali en Eseza laat jullie licht schijnen voor de mensen om jullie heen. Zorg ervoor dat dit licht veel andere mensen zal vangen. Laat jullie licht ervoor zorgen dat de mensen die erdoor gevangen worden uit hun hopeloze toestand komen. Laat het licht een transformatie veroorzaken waarin het leven van mensen in wanhoop omdraait naar een leven vol van hoop! Maak ons motto tot een realiteit, waarin ieder leven ‘Worthy 2 Shine’ is!

Liefs,

Familie Kwint

 

 

 

 

 

Damali weer temidden van haar familie.
Vlnr: Damali, Eseza en Dolpine.
Rogers, onze toekomstige vertegenwoordiger van Worthy 2 Shine!
Tag: 
nieuws

Reacties

Hallo Remco en Joanne, wat maken jullie toch veel indrukwekkende gebeurtenissen mee. Soms een lach en soms een traan.
EN dan jullie grote beslissing. Toen wij in januari bij jullie waren hebben jullie het al verteld. Het lijkt ons zo moeilijk om na 5 jaar Oeganda te verlaten. En wat zullen al de mensen die jullie hebben mogen ontmoeten, jullie ook gaan missen. Fijn dat jullie een betrouwbaar persoon hebben gevonden die jullie taak wil gaan overnemen. Wel spannend allemaal. Wij zullen zeker via de mail contact met jullie aangaan. Dit in verband met onze eigen verbinding naar Oeganda.
Veel sterkte en wijsheid voor de komende tijd.

lieve Remco en Joanne,
Wat hebben jullie weer een hoop meegemaakt in een maand tijd. En inderdaad, wat een contrast met de zorg hier in Nederland. En wij maar mopperen en de mensen in jullie omgeving maar onnodig lijden door regeltjes en traagheid.
Fijn dat Rogers jullie werk straks in jullie plaats voort kan zetten. Dat moet ook de bedoeling zijn van alle werk dat verricht wordt, dat mensen uit de eigen cultuur en in eigen land warm worden gemaakt om goed voor zichzelf en hun landgenoten te zorgen, zodat ze straks steeds minder afhankelijk worden en zelf in hun behoeftes kunnen voorzien. Er moet nog een hoop gebeuren wil het zover zijn maar jullie hebben een begin gemaakt en bewezen dat het werkt. Daarvoor verdienen jullie alle respect!
Fijn ook voor de drie dames, die nu zichzelf nuttig kunnen maken en straks zelf in hun levensonderhoud kunnen voorzien.
Veel liefs van jullie mama Trudy en tot snel.