Nieuwsbrief mei 2018

Een lach en een traan.

Het is maandagochtend als we ons laatste rondje gaan maken in Makenke. Het laatste rondje voordat we het vliegtuig pakken om definief weer terug te keren naar Nederland. Het is de maandag van afscheid nemen van alle lieve families in Makenke die we zo gaan missen! De week daarvoor hebben we samen met Kate al afscheid genomen van alle andere families die aan de andere kant van de Nijl wonen. Overal waar we komen laten we de families weer achter met een bemoediging. We vertellen hen dat we trots op ze zijn. Trots op wat ze tot nu toe hebben bereikt. We moedigen ze aan door te gaan op de goede weg die ze zijn ingeslagen. We stellen Kate voor en introduceren haar als moeder en coach tegelijk. Een moeder die voor de kinderen zal zorgen, en een coach die altijd bereid is om mee te denken en bij te sturen daar waar dat nodig is. Kate is een topper. Vanaf het eerste begin dat we met haar optrekken zijn we getuige van haar mooie hart voor de mensen. We zien nu waarom ze haar goede baan als advocate heeft opgezegd om dit werk te kunnen doen. Als we haar aan het werk zien, straalt ze pure betrokkenheid uit. Het raakt haar wanneer ze haar landgenoten ziet worstelen met de gevolgen van de armoede waar ze in verkeren. Direct stort ze zich op de families als een leeuwin die haar welpjes moet beschermen. Nu al zijn we zo dankbaar dat we Kate hebben kunnen strikken als opvolgster na ons vertrek!

Ook doen we nog een laatste rondje langs de scholen van the Pearls. Wanneer we aankomen bij St. Peter’s high school zien we Shadia staan. Ze trekt met haar gezicht en we zien dat ze veel pijn heeft. Als we vragen waar ze last van heeft, geeft ze aan een ontzettende last van hoofdpijn te hebben. Meteen merken we op dat ze haar bril niet op heeft en vermoeden dat dat de oorzaak is van haar hoofdpijn. Een aantal maanden terug hebben we met een aantal meiden een ogentest gedaan om te kijken of ze geen bril zouden moeten hebben. De meiden vroegen tijdens de Youth Alpha training om gebed voor hun hoofdpijn. Wanneer we doorvroegen bleek de hoofdpijn vaak te ontstaan tijdens het lezen van de schoolboeken. Van de meiden die getest zijn,  was het Shadia die met de slechste resultaten kwam. De oogarts zei dat ze dagelijks veel last zou moeten hebben van de sterke afwijking van haar ogen. Na een oproep te hebben gedaan voor een geschikte bril met de juiste sterkte, kregen we deze van aan amerikaanse vrouw aangeboden. Er ging een wereld voor Shadia open. Voor het eerst had ze geen hoofdpijn meer! Het verbaasde ons dan ook dat ze op school haar bril niet op had en vroegen haar waarom ze de bril niet ophad. We moesten even geduld hebben voor het eerlijke antwoord eruit kwam. Shadia verteld dat ze gepest wordt door haar mede leerlingen en zelfs door leraren omdat ze een bril draagt. We gaan direct in gesprek met de schoolleiding.  Ze beloven ons dat ze er op zullen toezien dat het niet meer gebeurd. Hopelijk draagt Shadia elke dag haar bril weer en wordt ze er niet meer mee gepest.

Het was nog even spannend of alles rondom de noodopvang en studiehal wel op tijd af zou zijn voordat we zouden vertrekken. In de laatste week is door Patrick onze aannemer de regenton geplaatst. Met een inhoud van 2000 liter ruim voldoende om zowel de noodopvang als de studiehal van water te voorzien om te drinken en te wassen. Na een aantal dagen was de ton al vol dankzij de flinke hoosbuien die tijdens het regenseizoen overtrekken. Oma is uiteraard erg blij met de hoosbuien die ervoor zorgen dat ze genoeg water heeft!

Minder blij met de buien was Jane. Een flinke hoosbui zorgde ervoor dat hoger gelegen grond naar beneden stortte met alle gevolgen van dien. Haar houten huisje was deels ingestort en onbewoonbaar geworden. We gaan haar direct bezoeken en verwachten een teleurgestelde Jane aan te treffen. Niets is minder waar! Jane is direct in actie gekomen. Samen met haar kinderen, die ze voor een dagje van school heeft gehouden, zijn ze volop bezig om met gevonden takken en zelf gemaakte klei het huisje weer op te bouwen. Wat een ongekende kracht komt er bij deze vrouw naar boven bij tegenslag. Als we haar compimenteren met haar instelling en inzet zegt ze; ja, ik kan wel bij de pakken neerzitten maar daar schiet niemand wat mee mee op. Wat een voorbeeld is Jane voor haar kinderen maar zeker ook voor ons! Onze tegenslagen, die niets voorstellen bij die van de mensen hier, zorgen er vaak voor dat we kort of lang bij de pakken neer gaan zitten. Jane niet, samen met haar kinderen vormt ze een ijzersterk team. En samen kunnen ze alles aan! Dankzij ruimhartige mensen die bij ons op bezoek waren, helpen we haar nog met wat nieuwe dakdelen en nieuwe matrassen zodat de familie snel weer kan slapen in een kamer die bij regen droog blijft.

Inmiddels zijn we alweer een aantal weken in Nederland. We zijn blij dat Kate ons wekelijks op de hoogte houdt van wat er in Oeganda gebeurd. Het stelt ons in staat om gewoon de dagelijkse nieuwsbrieven te kunnen blijven maken. In deze laatste nieuwsbrief van ons als verslaggever ter plekke willen we je nogmaals bedanken voor alle betrokkenheid de afgelopen jaren. Jouw gebed, jouw bemoedigingen en jouw financiële steun hebben er voor gezorgd dat vele families de weg omhoog, terug naar een hoopvolle toekomst, hebben kunnen inzetten. Onderschat nooit wat je op afstand voor iemand kan betekenen!

We zijn aan één kant blij dat we in Kate iemand hebben gevonden die ervoor zal zorgen dat het de families aan niets zal ontbreken. Aan de andere kant zijn we verdrietig omdat we afscheid hebben moeten nemen van iedereen die in ons hart is gekropen in de afgelopen 4 ½ jaar Oeganda, met in het bijzonder de oma van Barbara en Sharon. Met haar hebben we een bijzondere weg bewandeld. 2 jaar geleden troffen we haar aan in een klein houten hok waar ze samen met haar kleinkinderen in woonde. Niemand die zich om haar bekommerde. Door op haar late leeftijd keihard te werken voor een mager loontje was ze in staat om te overleven. Momenteel is oma 77 jaar en is ze als vaste bewoonster van de noodopvang zeker van een dak boven haar hoofd. Het maken van kleine snacks voor de verkoop stelt haar in staat om voor haar kleinkinderen te kunnen zorgen. Het is oma die we als laatste een bezoek brengen. De altijd vrolijke oma is nu even niet vrolijk. Oma beseft dat het niet vanzelfsprekend is dat we haar nog eens zien. Op haar, voor oegandeze begrippen, bejaarde leeftijd kan elke dag de laatste zijn. Dit besef zorgt ervoor dat oma begint te huilen. Na een knuffel te hebben gegeven schiet ze snel naar binnen omdat het niet gebruikelijk is om je emoties te laten zien in Oeganda. Niet wetend wat we nu moeten doen stappen we maar in de auto om onze weg terug naar Bukaya in te zetten. Als we de bocht omgaan steekt oma, nog altijd met een bedroefd gezicht, snel nog even haar hoofd naar buiten om ons een laatste groet te brengen. Dag lieve oma, we will miss you!

Liefs,

Familie Kwint

 

Kate op bezoek bij Nicholas
Shadia, hier nog blij met haar nieuwe bril
De laatste hand wordt gelegd aan de dagopvang
Familie Zandvliet op bezoek bij Jane
Oma geniet van haar zwemuitje...
... en van haar lunch!
Tag: 
nieuws