Nieuwsbrief november 2017

Licht in de duisternis.

Hoewel we hier in Oeganda maar weinig merken van de tijd van het jaar zegt de kalender me dat het toch echt alweer bijna kerst is. Tijd, altijd maar een relatief begrip, lijkt wel steeds sneller te gaan. Ik besef me dat mijn ouders gelijk hadden toen ze me vroeger vertelde dat de tijd sneller lijkt te gaan naarmate je ouder wordt. Zo is ook afgelopen maand weer omgevlogen en hebben we opnieuw vol goede moed geprobeerd wat licht te brengen in de volop aanwezige duisternis om ons heen.

Rachael, de zus van Maggy waar ik enthousiast over op heb zitten scheppen in de nieuwsbrief van vorige maand, zit momenteel in de 3e klas van het voortgezet onderwijs. Naast de normale lesstof biedt de school waar Rachael op zit ook vakonderwijs aan. Een mooie gelegenheid voor Rachael om te ontdekken waar haar talenten liggen op praktisch gebied. Omdat haar zus Maggy de hotelschool met positief gevolg heeft doorlopen, koos ook Rachael ervoor om dit vak naast de gewone opleiding te volgen. Afgelopen maand was het zover. Rachael mocht laten zien wat ze het afgelopen jaar geleerd had tijdens het praktijk examen. Daags voor het examen kregen we een uitnodiging voor een 3-gangen lunch. De bedoeling was dat Rachael de lunch eerst zou klaarmaken om het vervolgens aan ons uit te kunnen serveren. Om half 2 ’s middags zouden Maggy, Joanne en ik getrakteerd worden op een heerlijk 3-gangen lunch. Maar, hier in Oeganda waar tijd zeker een relatief begrip is, werd het natuurlijk veel later. Waar ik me zo op de lunch had verheugd, moest ik na een uur gewacht te hebben de school met een rammelende maag verlaten. Ik moest helaas weg om Finn van school op te halen. Tijdens het serveren moesten er wel tenminste 3 gasten aanwezig zijn anders zou Rachael punten aftrek krijgen. Gelukkig woont Maggy al wat langer in Oeganda en weet ze hoe hier wordt omgegaan met het begrip tijd. Uit voorzorg had ze een vriendin meegenomen mocht het examen uitlopen. Geen overbodige luxe bleek dus al snel! Uiteindelijk werd het eten geserveerd door een wat nerveuze Rachael. Zachtjes, bijna op fluistertoon, vroeg ze haar gasten wat ze wilde drinken en legde ze uit hoe de 3-gangen lunch eruit zou zien. Subtiel liet Joanne weten dat ze iets harder moest spreken en zelfverzekerdheid moest proberen uit te stralen. Gelukkig ging het daarna wel iets beter. Als ik Joanne moet geloven was het eten heerlijk en zijn er geen borden op de grond gevallen. Op dit moment wacht Rachael nog altijd op de uitslag. We hopen op een goede beoordeling! Het is mooi om te zien hoe Rachael als schuchter meisje langzaam uit haar schulp kruipt en zich steeds meer gaat ontwikkelen tot een volwassen zefverzekerde vrouw.

Iemand die letterlijk te maken kreeg met duisternis was Esau. Het was rond een uur of 6. Als echte Nederlanders (sommige gewoontes verleer je nooit) zaten wij dus als gezin net aan het avond eten. Er wordt op de gate geklopt. Peter staat voor de deur met eén van zijn leerlingen van het breiproject. Met zijn hand voor zijn linkeroog groet Esau ons. Hij lijkt ergens flink pijn van te hebben. Dan begint Peter te vertellen. Esau was 2 weken geleden aan het werk op het land. Na een aantal klappen met de schop in de aarde voelt hij plotseling iets zijn oog in schieten. Het bleek een steen te zijn die regelrecht zijn pupil in schoot. Het zag er niet goed uit en Peter besluit dan ook om samen met hem naar een gespecialiseerd ogenziekenhuis te gaan. Het ziekenhuis kon hem wel opereren voor omgerekend € 100,-. Veel geld voor hier. Esau die uit een kansarme familie komt, kon dit geld niet zomaar ophoesten. Peter besluit geld in te zamelen bij mensen rondom het project. Het levert wel iets op maar bij lange na niet genoeg. Na 2 weken besluit hij onze hulp in te schakelen. Een beetje verontwaardigd zijn we wel als we horen dat hij hiermee 2 weken heeft gewacht. We hebben hem verteld dat het pleit voor hem dat hij het eerst zelf op wilde lossen, maar dat sommige voorvallen, zoals deze, direct een oplossing vragen.  We geven hem het benodigde bedrag en nog de volgende dag gaan ze weer samen naar het ziekenhuis. Daar aangekomen wacht hen geen goed nieuws. De steen, die nu ruim 2 weken in de pupil van Esau zit, heeft zoveel schade aangericht dat het oog niet meer gered kon worden. Tijdens de operatie hebben ze zijn oog helaas moeten verwijderen. Maar, hoe tegenstrijdig het misschien ook klinkt, voor Esau gaf de operatie licht in de duisternis. Hij had 2 weken lang zoveel pijn aan zijn oog dat de verwijdering ervan hem opluchting bracht. Peter belooft ons om in de toekomst bij dergelijke ernstige gebeurtenissen direct aan de bel te trekken.

Tijdens eén van onze bezoeken aan een school raken we in gesprek met de hoofdlerares van de school. Zij draagt persoonlijk de zorg voor een tweeling die in de 1e klas zit. Eigenlijk zou de tweeling van school gestuurd moeten worden, omdat er niet voldaan wordt aan het betalen van het schoolgeld. Waar zij normaal de leerlingen de toegang tot de klas weigert, kan ze dat bij deze 2 jongens niet over haar hart verkrijgen. Ze kent de situatie van de familie en weet dat het schoolgeld niet betaald zal worden. Ze heeft een zwak voor de jongens die ook nog eens boven gemiddeld presteren. Maar hoe graag ze de jongens ook wil blijven helpen, ze weet dat het een keer ophoudt. Met haar salaris kan ze er onmogelijk voor zorgen dat beide jongens op school kunnen blijven. Ze doet daarom een beroep op The Pearls of Africa. We hebben beloofd tijdens de komende vakantie op bezoek te gaan om te kijken of we voor Waiswa en Kato licht in de duisternis kunnen brengen.

Het 2e programma van de Youth Alpha cursus zit er ook alweer bijna op. We hebben opnieuw getuige mogen zijn van een aantal jongeren die duistere zaken aan het licht wilde brengen. Het is zo mooi om te zien hoe open de jongeren zijn en zonder schroom hun duistere problemen met ons delen, met als doel het van ze af te kunnen schudden. Het bemoedigt ons om met dit programma door te gaan om meer en meer jongeren te bereiken met het beste nieuws ever!

De bouw van de noodopvang heeft iets vertraging opgelopen door persoonlijke omstandigheden van Patrick onze aannemer. Het gaat niet goed met zijn zieke oma. Om er voor haar te kunnen zijn in deze periode reist hij heen en weer naar het westen van Oeganda waar ze woont. Inmiddels heeft Patrick de bouw weer hervat en hopen we nog deze maand de noodopvang te kunnen openen!

Momenteel zijn we bezig een plan te maken dat ervoor moet zorgen dat er letterlijk licht in de duisternis komt in Makenke. Veel van onze studenten uit Makenke klagen dat ze geen licht hebben wanneer ze uit school komen om hun huiswerk te kunnen doen. Scholen zijn vaak laat uit en wanneer ze dan hun voettocht van een uur achter de rug hebben begint het al te schemeren als ze thuis raken. De meeste huishoudens hebben geen stroom. Geld om licht op te wekken door middel van een kerosine of solar is er niet. Vaak is de onder prestatie op school te wijten aan dit probleem. Om de jongeren in Makenke licht te brengen zijn we een plan aan het ontwikkelen om een studiehal te bouwen op het land naast de noopopvang. Deze ruime hal zal dankzij solar verlichting goed verlicht zijn waardoor de jongeren bij thuiskomst hun huiswerk kunnen maken. Wanneer de leerlingen op school zijn zal de ruimte gebruikt worden om voorlichting te kunnen geven aan de inwoners van Makenke. Wij zijn ervan overtuigd dat deze hal vele families tot zegen zal zijn!

Afgelopen maand hebben we ook weer inspirerende personen mogen ontmoeten. Mensen die iets uit Nederland hebben opgegeven om hier in Oeganda licht te kunnen brengen. Licht in allerlei vormen. In je eentje valt het niet me om licht te scheppen in de duisternis, maar als we ervoor kunnen zorgen dat we steeds meer lichtjes kunnen ontsteken in deze duistere wereld weet ik zeker dat het zal gaan opvallen! Om hier in Oeganda licht te kunnen brengen hoef je niet perse deze kant op te komen. We hebben u in Nederland hard nodig om hier licht te kunnen maken. Hoe dan? Uw betrokkenheid vanuit Nederland stelt ons in staat om het werk hier te kunnen doen. Het stelt ons in staat licht te kunnen brengen op plaatsen waar het donker is. Concreet? Wij geloven dat licht een 1e levensbehoefte van mensen is. We zouden daarom dan ook graag zien dat er op zoveel mogelijk plaatsen letterlijk licht komt voor de mensen. Nog concreter? Een degelijk solar pakketje waar ook een oplader bij zit voor een telefoon (ook een 1e levensbehoefte?) bedraagt hier omgerekend ongeveer € 100,- Mogen we u vragen om aan deze mensen te denken wanneer u met kerst een extraatje heeft gekregen? Wat zou het mooi zijn als we tijdens deze donkere dagen zoveel mogelijk mensen letterijk en figuurlijk wat licht kunnen brengen.

Fijne feestdagen!

Liefs familie Kwint

Rachael onze gastvrouw
De laatste hand wordt gelegd aan de noodopvang
verlichting zorgt voor een glimlach op het gezicht!
Tag: 
nieuws