Nieuwsbrief april 2019.

Voor even terug.

 

Herkenning.

Na een prima vlucht komen we midden in de nacht aan op Entebbe airport. We zijn benieuwd hoe het aanvoelt wanneer we straks buiten de deuren van de luchthaven staan en voor het eerst sinds een jaar weer de Oegandese lucht inademen. Geduldig wachten we op onze beurt bij de douanepost waar we een stempel in ontvangst moeten nemen. De beambte staat ons vriendelijk te woord en lijkt ons snel aan een stempel te kunnen helpen. Na twee keer heen en weer te hebben gelopen naar de printer die in een ander kantoor stond, hadden Joanne en ik de stempels te pakken. Dat valt niet tegen dacht ik nog. Dan duurt het een tijdje voordat de beambte voor de derde keer terug komt van de printer, dit keer zonder stempel. Ze vertelt ons dat het papier op is en vraagt ons naar het andere loket te gaan waar we opnieuw keurig achter aansluiten in de rij. Deze beambte was minder snel en al gauw staan we tien minuten te wachten op onze voorganger. Plotseling worden we weer teruggeroepen naar het eerste loket, de vriendelijke eerste beambte heeft weer papier op voorraad en kan ons toch verder helpen. We kijken elkaar aan en lachen, er is hier nog niets veranderd. Met alle benodigde stempels op zak zetten we onze reis voort naar Jinja waar we zullen verblijven. Het is al ochtend wanneer we aankomen in Jinja. Snel ga ik even wat beltegoed halen om de thuisblijvers op de hoogte te brengen van onze veilige aankomst. Tot mijn verbazing werkt het internet maar worden de berichten van whatsapp niet doorgestuurd. Na wat gerommel met de instellingen van mijn telefoon schiet me ineens iets te binnen. De president heeft vorig jaar besloten social media tax op te leggen aan gebruikers van Facebook, whatsapp e.d. Zonder die belasting te betalen werkt het dus niet. Om de belasting te kunnen betalen heb je een z.g. mobiele rekening nodig. Je voelt hem al aankomen, die heb ik niet. Om het probleem zo makkelijk mogelijk te omzeilen, heb ik met succes een VPN gedownload. Ook het thuisfront weet nu eindelijk dat we veilig zijn aangekomen. We besluiten lekker lokaal te gaan lunchen in de stad, en omdat we geen vervoersmiddel hebben pakken we een boda (taxi). Ik spreek geen prijs af van tevoren omdat ik nog wel weet wat de tarieven zijn. Dat had ik beter wel kunnen doen. Na een verhitte discussie met onze bodadrivers gaan ze uiteindelijk akkoord met een alsnog te hoge ritprijs. Na een heerlijke lokale lunch, waar we met z’n vieren flink van hebben gesmuld gaan we weer terug naar ons tijdelijk huis. Dit keer spreek ik maar wel van te voren een prijs af. ’s Avonds eten we we bij ons favoriete restaurant. We bestellen als toetje ijs voor de kinderen. Ze mogen zelf een smaak uitkiezen. Noa kiest voor iets met cookies en cream. Na 5 minuten komt de bediening terug om aan te geven dat deze smaak niet op voorraad is. Oké kan gebeuren. We vragen wat ze wel op voorraad heeft. De smaak forest fruit lijkt Noa ook wel lekker, en de bediening knikt vriendelijk en geeft aan deze smaak wel te hebben. Na weer 5 minuten komt ze opnieuw aan onze tafel staan. Zonder iets te hoeven zeggen, kijken we elkaar aan en denken hetzelfde. Ook deze smaak is niet op voorraad. De eerste dag gaat niets zoals we bedacht hadden, en dat geeft ons het gevoel dat we weer helemaal terug zijn!

 

Nagellak

Dankzij de overweldigende respons op de oproep voor nagellak, zijn we met een volle koffer aangekomen in Oeganda. Kate, onze vervangster op de’werkvloer’, komt ons de volgende ochtend helpen met het uitzoeken van de nagellak. Na alles te hebben gesorteerd, besluiten we dat we de nagellak niet alleen aan Sarah uitgeven maar dat we ook twee andere vrouwen willen helpen met deze business. We zijn het erover eens dat we een familie in Bukaya geen helpen met het opzetten van een mobiele nagellak studio en een familie in Masesse. Masesse is een sloppenwijk net buiten Jinja. Hier woont de familie van Norah, een jongedame die we ondersteunen met scholing. Haar moeder kookt tegen betaling een lokale lunch voor haar klanten. In haar ‘restaurant’ ontmoeten we haar. Al snel blijkt dat moeder eigenlijk geen tijd heeft om de nagellak erbij te kunnen doen. Maar ze geeft aan dat Norah haar oudere zus niet meer op school zit en eigenlijk voornamelijk thuis hangt. Vanuit het restaurant lopen we door naar het huisje waar de familie woont. Daar treffen we Joyce aan. Zij is meteen razend enthousiast en dolgelukkig met deze kans iets voor de familie te kunnen betekenen. Terwijl Joanne uitlegt hoe alles werkt zie ik Joyce van oor tot oorstralen. De nagellak komt goed terecht, dat is wel zeker!

 

Dance, dance, dance.

Wanneer we voor de eerste keer in Makenke aankomen, zien we de oma van Sharon en Barbara in de verte voor haar huisje zitten. Zodra ze ons ziet veert ze op en komt ze ons tegemoet. Na haar knuffel in ontvangst te hebben genomen moest ik even 5 minuten op adem komen. Ze hield me zo hard vast dat mijn hoofd bijna blauw aanliep door het tijdelijk ontbreken van zuurstof. Wat heerlijk om weer even op ‘ons’ plekje te zijn, daar waar het allemaal is ontstaan. Jacklyn, de dochter van de leider van het dorp, heet ons welkom in de studiehal en vraagt ons plaats te nemen op de voor ons neergezette banken. We kijken elkaar aan en vragen ons af wat er zal gaan gebeuren. Opeens komen er een tiental jongeren binnen en wordt er muziek aangezet. Al dansend en zingend worden we welkom geheten door de gemeenschap van Makenke. We genieten van de aandacht en raken ontroert bij het zien van de kinderen die we een jaar geleden achter hebben moeten laten. Na het optreden wordt ons ook gevraagd te komen dansen. We geven aan dat we in veel dingen goed zijn, maar dat dansen daar zeker niet één van is! Toch willen we de toeschouwers niet teleurstellen en betreden de dansvloer. Zodra de muziek begint, beginnen ook wij te dansen. Nou ja dansen? Het lijkt er meer op dat we tientallen kakkerlakken onder onze kleding hebben waar we zo snel mogelijk vanaf willen. Het levert hilarische momenten op, en vele lachpartijen bij ons publiek! Na de dans geven we kleding uit aan de kinderen die zijn komen kijken. De kleding, gemaakt door de oma van Rosalie werd dankbaar in ontvangst genomen.

 

Zorgenkindjes.

Met de meeste jongeren die we helpen gaat het goed. Ze doorlopen de klas waarin ze zitten en zetten ieder jaar weer een stapje dichterbij hun droom. Sommige hebben nog maar een paar stapjes nodig en anderen zijn de reis pas net net begonnen. Helaas zijn er een aantal die worstelen met hunzelf en niet goed weten wat ze met hun leven aanmoeten. Kate probeert hier zo goed mogelijk in te sturen maar soms lukt het gewoonweg niet om iemand te kunnen doorgronden. Zo zijn Barbara en Sharon momenteel uit zicht. Waar eerst de één is weggelopen, is nu ook de ander weg. Oma weet niet zo goed waar ze zijn. Er gaan allerlei geruchten rond, maar niets is zeker. Wanneer het niet goed gaat met kinderen zie je weer hoe breekbaar de levens zijn van deze kinderen. Een normale opvoeding kennen ze niet omdat de ouders zijn weggelopen of overleden. Niemand heeft ze kunnen beschermen tegen invloeden van buitenaf. Al vroeg hebben ze hun eigen pad moeten uitstippelen, en soms gaat dat fout. We hopen dat Barbara en Sharon weer snel in beeld zullen komen en het spoor weer op kunnen pakken. Racheal weet ook even niet zo goed wat ze met haar leven wil. Ze is blijven zitten vorig jaar, en wil eigenlijk de klas niet overdoen. Ook hier is Kate volop aan het begeleiden met als doel haar over te halen de geboden kans te pakken. Naast Racheal is ook Bashir blijven zitten en weigert de klas over te doen. Onder invloed van zijn broers die allen thuis zitten en dat prima vinden, wordt ook hij besmet met het idee dat school niet belangrijk is. Jongeren hebben vaak een vertroebeld beeld en kunnen zich geen voorstelling maken van een beter leven. Een beter leven dan dat ze van hun ouders of verzorgers hebben gezien. Het vergt veel tijd en energie om ze daarvan te kunnen overtuigen. We zijn daarom ook enorm blij dat Kate zich voor de volle 100 procent hiervoor inzet. Vol overtuiging probeert ze door te dringen bij de jongeren die het even niet meer weten. Jiska is uit voorzorg verhuisd naar een andere plek. Zij is inmiddels uitgegroeid tot een jonge vrouw en werd door de lokale vissermannen seksueel bejegend. Waarschijnlijk verhuisd de hele familie mee naar de nieuwe plek waar ze veilig zijn voor deze vaak dronken vissers die tot alles in staat zijn.

 

Nieuw leven.

Vol trots mag ik aankondigen dat er een tweede naamgenoot in Oeganda rondloopt. Remco, zoon van vader Tom, is in december geboren. Tom is trots op zijn vaderschap. Het geeft hem wel weer nieuwe uitdagingen die hij zal moeten aangaan. Naast zijn school moet hij nu ook zijn gezin onderhouden. Tom is nog altijd erg danbaar dat hij op zijn leeftijd de kans geboden heeft gekregen om alsnog zijn school af te kunnen maken. Momenteel zit hij in senior 5, het voorlaatste jaar van het voortgezet onderwijs. Wanneer hij zijn diploma heeft zal hij naar alle waarschijnlijkheid een 2-jarige beroepsopleiding gaan doen waarin hij zal leren voor automonteur. Ook Claire is bevallen van een zoon met de naam Elijah. Naast Dickens, Ivan en Raphael is hij nu de vierde man in het gezin.

 

Transitie.

We hebben als gezin een mooie tijd achter de rug in Oeganda en hebben gezien dat het goed gaat met het project. Kate is bevlogen en vastbesloten er alles aan te doen om de jongeren bij te staan op weg naar hun bestemming. Het is daarom ook heerlijk om het project met een gerust hart aan Kate te kunnen achterlaten. We hebben er alle vertouwen in dat zij de jongeren de juiste weg zal wijzen. Mede daardoor hebben we in de afgelopen weken de bevestiging gekregen dat Oeganda niet meer ons ‘thuis’ is. Natuurlijk is het vertrouwd en fijn om weer even terug te zijn in de wereld waar je bijna 5 jaar met plezier hebt gewoond. Maar we hebben er alle vier hetzelfde gevoel aan over gehouden. Nederland is nu ons thuis en dat is goed!  

 

Ik geef de pen door aan.

Tenslotte, iets heel anders. Dit is de allerlaatste nieuwsbrief die van mijn hand komt. Ik heb besloten de taak van de nieuwsbrieven uit handen te geven. Hoewel ik het superleuk vind om te doen, moet ik constateren dat de tijd me vaak ontbreekt. Naast werken en leren, wil ik alle tijd die overblijft investeren in quality time binnen ons gezin. Maar niet getreurd, Joanne gaat door met het schrijven van de nieuwsbrieven over de ontwikkelingen uit Oeganda. Je blijft dus op de hoogte! Ik wil iedereen bedanken die mijn brieven, die soms erg lang waren, trouw hebben gelezen. Bedankt ook voor de bemoedigende reacties na het lezen van de brief. Dat heeft me altijd erg gemotiveerd om een nieuwe brief te kunnen schrijven.

Noa laat zien hoe de nagels moeten worden gelakt.
Aandachtig wordt er geluisterd naar de uitleg van Joanne.
Black and white.
We bezoeken Masesse.
Joyce en haar moeder zijn blij met de geboden kans.
De voorstelling tijdens ons welkom.
Dansen maakt blij!
Opstellen in een rij voor de gebreide kleding.
Eén voor eén deelt Noa de kleding uit.
De kinderen zijn blij met de kldeing!
Tag: 
nieuws